Izolacjonizm Gahazy

Gahaza-Mun to bardzo, bardzo duża wyspa, pełna wyżyn, łańcuchów górskich i zdradliwych, skalistych archipelagów.

Od cywilizacji dzieliły ich dwie nieurodzajne i niedostępne masy lądowe oraz wąskie cieœniny i wij¹ce siê baseny morskie. Gahazianie mieli wobec tego znikomą znajomość świata.

Gahaza jest w 99% odizolowana od świata.

Problem, jaki to państwo ma, to masywne rozwarstwienie społeczne. W zależności od interpretacji, jest 6-8 warstw społecznych z czego 4-5 szlacheckich. Co więcej terytoria niższego poziomu nie są jednoznacznie przyporządkowane do szlachciców wyższych poziomów (ich kompetencje nachodzą do siebie).

Gahaza posiada system, w którym ludzie sobie radzą, bo MUSZĄ sobie radzić. Mylą tę sytuację z systemem, który działa. Mijają lata i nic się nie zmienia.

Warstwy społeczne Gahazy to:

• Qin – najsilnejszy z trzech Zhang, władca.

• Zhang – trzej władcy Gahazy, z krajem podzielonym między siebie.

• Oshi – szlachcie, rządzący dużymi regionami Gahazy

• Jian – szlachcie opiekujący się średnimi regionami

• Xio – zarządcy małych regionów (wioska lub kilka wiosek)

• Anqi – chłopscy kierownicy zakładców pracy (farmy, kopalnie, hodowle itd.), zajmują się wynagrodzeniami i komunikacją z przełożonymi (poziom Xio). Nie posiadają żadnych

• Lin i Zou – przełożony chłopów (dba o miejsce pracy i transport dóbr) i starszy robotników (pracuje wraz z innymi i ich reprezentuje).

Obecny balans władzy polega na relacji trzech Zhang – Mun-Zhang, Mai-Zhang i Yuaz-Zhang. Obecnym Qin jest klan Mun-Gahaz-Qin, ale zapłaciła za to cenę odstąpienia bardzo rozwojowego regionu Pia. Teoretycznie dodaje to siły klanowi Mai-Zhang ale znacznie więcej dodało to klanowi Inhu-Oshi, który wkrótce utworzył własny trójkąt potężnych graczy, ale o DWA poziomy niżej niż najwyższa władza państwa.

To, że Inhu-Oshi jest na poziomie bogactwa Zhang, jest niesłychane.

Ale to, że Pia-Jian i Unha-Jian są na poziomie bogactwa Oshi, jest bulwersujące.

Poza tym problemem jest jeszcze postępująca urbanizacja, która dotąd w Gahazie była bardzo niska. Ludność migruje do miast, gdzie mogą ominąć system warstw społecznych. Odbiera to siłę roboczną z wsi a dodaje miastom. Jednak władcy wciąż oczekują, by wsie dostarczyły tyle zysków, co zwykle. Dotąd niejednoznaczności w granicach między szlachcicanmi były ignorowane, teraz zaczynają się próby egzekwania przychodów.

Tymczasem w miastach, rozwija się rzemieślnictwo a towary eksportowane przez licencjonowanych kupców, którzy mają pozwolenie na wypłynięcie z Gahazy i handel zagraniczny. Jednak produkcja wymaga surowców, które nie są możliwe do wyprodukowania w Gahazie. Pojawia się więc wymóg, by albo wydawać więcej pozwoleń albo otworzyć granice dla importu.

Gahaza jest więc w samym centrum kryzysu i każdy rok, w którym Qin nic z tym nie robi, coraz bardziej pogłębia problem.